(۲- ۳ روزه نوشتمش ولی بلاگفا کار نمی کرد)

باورتون میشه دارم ناهار میخورم و آپ می کنم؟ مثل همیشه هم نجویده قورت می دم. شنیدین میگن نمی دونم چرا هر چی فکر و خیاله سر نماز یادم میاد؟ منم اینطوریم . با اینکه توصیه شده در محیط آرام و ساکت و روشن غذا بخورید و به چیز دیگه هم فکر نکنید اما من خاک بر سر موقع غذا خوردن هزار تا فکر تو کله ام میاد و ...!اون وقت می گم چرا چاق می شم. از ریحون تازه هایی هم که مامانم برا مامانش کنار گذاشته کش رفتم. خدا منو ببخشه! آمین!

دارم فکر می کنم برای شام چی درست کنم. از یه  هفته پیش رفتم تو فلسفه ی غذاهایی که میخوریم. برای همین تصمیم گرفتم حداقل شبها لب به نون و برنج نزنم و در این یه هفته موفق هم بودم. نون و پنیر، میوه، سالاد و مثلا دیشب که مامانم کنار پلو خورشتش آب دوغ خیار هم گذاشته بود، اونو خوردم؟ میدونید آب دوغ خیار چیه؟ یه نوع ماسته با کلی مخلفات که من ازش متنفرم بودم اما تازگی ها و در راستای تحولات خوشم اومده! البته اگه توش نون بریزن دیگه نمیخورم.

عادتهای غذایی رو کنار گذاشتن خیلی سخته، مثلا من از یه سالی شروع کردم به اینکه بیشتر از 6 تا قاشق غذا نخورم. من خیلی سخت لاغر می شم اما اون معجزه کرد و هر کی میدید می گفت چقدر لاغر شدی؟ چی کار کردی؟! بعد که رفتم تو جریان کنکور و این حرفا کنار گذاشتمش  الان دوباره از سر گرفتمش. امشب شام به سفارش بابا، بریانی داریم. یا به زبون عامیانه، بریونی! فکر نکنم بدونید چیه، یه غذای اصفهانیه که از قضا من خییییییییییییلی بدم میاد. اصلا همون بهتر که بدم میاد. منبع چربی! من نمی دونم مردم دنیا چطوری غذا می خورن ولی ما ایرانی ها سم میخوریم! همین ناهاری که الان من خوردم، من نمی گم پلو بده، حالا جدای اینکه سبوسشو می گیرن و ویتامین ب هاشو از دست می ده ولی در هر حال کربوهیدارته، انرژی زاست و چیز بدی نیست ولی اندازه نگه دار که اندازه نکوست! ایرانی جماعت شب و روز داره برنج می خوره. یه خورشته که اسم نداره، بیشتر من درآوردی از ابتکارات مامان خانومیه. توش بامیه، کدو، مرغ، قارچ، فلفل دلمه ای، گوجه فرنگی داره. خدا رو شکر که تو خونه ی ما گوشت قرمز طرفدار نداره و ما اغلب قضاهامونو با مرغ درست می کنیم. اما همین مرغ موقع طبخ اول کمی با روغن سرخ می شه! بامیه رو نمی دونم اما میدونم کدو هم اول سرخ می شه. این موادی که نام بردم به خودیه خود سرشار از پروتئین و ویتامین هستن ولی حیف که با روغن حرومشون میکنیم! نمیدونید چقدر زمان برد تا تونستم فرهنگ خوردن ماست های پرچرب و بعضا خامه ای رو از تو سفره مون حذف کنم و جاش ماست کم چرب و ارزان تر بنشونم.

فعلا دارم رو خودم کار میکنم که سس رو از سالادم حذف کنم. کار خیلی مشکلیه، اونم برای منی که غذا رو به عشق چاشنی اش می خورم.

اینو چند روز پیش نوشتم...شاید یکشنبه، دقیقا یادم نمیاد. اما وسطش خوابم گرفت و دیگه ادامه ندادم!

مثل همیشه بابت این چند روزی که نبودم معذرت میخوام. زندگی ام بدجوری بهم ریخته بود، به قول مهندس طلسم شده بودم! الانم که برگشتم طلسم نشکسته، فقط تونستم خودمو از نظر روحی با شرایط پیش اومده وفق بدم.

صبح شنبه رفتم دانشگاه. از خونه تا دانشگاه من فقط 20 دقیقه پیاده روی داره!  مدارکی که لازم بود برای ثبت نام یادداشت کردم. کنار تابلوی اعلانات هم یه آقا پسری بود که مرتب سوالات عجیب غریب می پرسید.

شنبه عصر از تره بار نزدیک خونه ی مادربزرگم یه گلدون فلفل جدید خریدم. فلفل کبابی یا بعضیا بهش میگن فلفل تند. اتفاقا چند روز پیش هم یکی از بزرگترین فلفل هاشو کندم و با کباب جوجه ام خوردم و چقدر از تندیش حال کردم. برای فلفل زینتی ام هم که مدتیه گل هاش می ریزه و به میوه تبدیل نمیشه یه کود گیاهی خریدم. اما خدا رو شکر قبل از استفاده از کود با اومدن پاییز 3 تا میوه کرده. گلدون جفتشون رو باید عوض کنم چون براشون کوچیکه. و فلفل های کوچیکی که خودم کاشتم و سبز شده رو به یه گلدون مجزا انتقال بدم. میخوام پول هامو جمع کنم فلفل دلمه ای و فلفل شیرین هم بخرم.

یکشنبه اتفاق خاصی نیافتاده یا اینکه من یادم نمیاد.

دوشنبه...پوووووووووووف!

یه حس بدی بهم میگفت اصل مدرک دیپلم قبول نیست و باید مدرک پیش دانشگاهی ات رو داشته باشی. رفتم دانشگاه تا مطمئن شم این حس لعنتی بی خودی زندگی ام رو تلخ کرده. از هر کس پرسیده بودم بهم گفتش که مدارکت هر نقصی داشته باشه دانشگاه بهت فرصت میده تا تکمیلش کنی. اون روز من رفتم دانشگاه، ثبت نام تو سالن تربیت بدنی انجام می شد و دور تا دور سالن میز و صندلی چیدن و یه سری دختر و پسر جوون که احتمالا دانشجوهای همون دانشگاه هستن ورودی های جدید رو ثبت نام می کنن. بهم گفتن مشکلم رو باید با دکتر شریفی (اسامی مستعاره) مطرح کنم. دکتر شریفی نمیدونم چی کاره است اما همه ی ثبت نام ها زیر نظر اون انجام می شد. وقتی بهش گفتم به خاطر اینکه یکی از امتحان هامو شهریور پاس کردم هنوز مدرک پیش دانشگاهی ندارم گفت به هیچ وجه ما بدون مدرک پیش دانشگاهی ثبت نام نمی کنیم. هیچ کس مدرک پیش دانشگاهی نداره، همه با موقت ثبت نام می کنن و سفته می ذارن که تا 2 سال بعد اصل مدرک رو به دانشگاه تحویل بدن. اما بدبختی اینه که من حتی اون گواهی موقت رو ندارم. هر چی ازش سوال کردم به این نتیجه رسیدم که هیچ راهی نداره که من بتونم بدون مدرک پیش دانشگاهی ثبت نام کنن چون از نظر دانشگاه بدون اون مدرک من هنوز دانش آموز محسوب می شم! بغض گلمو گرفته بود، دنیا دور سرم می چرخید. صدای دکتر شریفی مثل پتک تو سرم می کوبید:ثبت نام با تاخیر نداریم! ثبت نام با تاخیر نداریم! ثبت نام با تاخیر نداریم.

سرم گیج می رفت، چشمام تار میدید. دلم میخواست از کسی کمک بخوام. دلم میخواست گریه کنم. یه تاکسی گرفتم  و سریع خودم رو به آموزش پرورش رسوندم. آخرین باری که پامو تو ساختمون آموزش پرورش گذاشته بودم برای غیر حضوری شدن نا امید برگشته بودم. و حالا چقدر پشیمون بودم از اینکه یه روزی خواستم که غیر حضوری باشم. به خودم می گفتم ای لعنت به تو! اگه الان تو مدرسه ی خودت بودی، مدیر تو رو می شناخت و دیگه مشکلی نداشتی. نمیدونستم باید کجا برم، دردمو به کی بگم. دور سر خودم می چرخیدم، تا اینکه جلوی در اتاق مشاور بانوان وایستادم...مردد بودم که برم تو یا نه! این پا و اون پا می کردن که خانمی که پشت میز نشسته بود گفت بفرمائید داخل. رفتم جلو میزش ولی حتی نمیدونستم چی می خوام بگم. گفت درخدمتم...بغضم ترکید! دلم میخواست گریه کنم. بچه شده بودم. همه چی داشت از دست میرفت. دانشجو بودن شروع نشده داشت تموم می شد. میون هق هق و گریه بریده بریده ماجرا رو گفتم و اضافه کردم که چند روز قبل که رفته بودم دبیرستان، گفتن که گواهی موقتم آماده نیست و باید ثبت نام با تاخیر کنم.  مشاور گفت این که اصلا مشکلی نیست، زنگ زد به مدیر دبیرستانی که توش غیر حضوری بودم . فهمیدم باهم رفاقت دارن. مشکل منو مطرح کرد و مدیر دبیرستان پای تلفن گفت که من ریاضی ام رو 11 شدم و پاس کردم و فردا صبح زود میتونم مراجعه کنم و گواهی موقتم رو بگیرم.  انگار دنیا رو بهم دادن، با خودم می گفتم فردا به یه دسته گل میام و از این خانم برای لطفی که کرد تشکر میکنم. رفتم تو حیاط و به صورت آب زدم...

سر تجریش با پری قرار داشتم که بریم پارک جمشیدیه. پری مدیریت بازرگانی الزهرا قبول شده و اون روز صبح ثبت نام کرده بود. دوستمون افسانه هم همراش بود. پارک جمشیدیه پارکیه که کلی ازش خاطرات خوب و بد دارم و خیلی هم قشنگه. رفتیم بالا، نزدیک دریاچه. باد می اومد و تو اون بعد از ظهر حسابی خلوت بود. من همش حواسم به ماهی ها و غرق در اتفاقات امروز بودم. افسانه  معارف رو شهریوری شده بود. مدیرمون هم در جوابش که گواهی خواسته گفته که لازم نکرده بره دانشگاه. دیگه لازم نبود خودمو برای غیر حضوری شدن لعنت کنم!!

ساعت نزدیک 2 ظهر شده بود و من حسابی گرسنه بودم و غر زدم که برگریم خونه. همین طور که مسیر سراشیبی پارک رو برمی گشتیم رو یه نیمکت چوبی نشستیم. من رفته بودم تو گذشته و اصلا حواسم به دور و برم نبود. سرمو با صدایی که می گفت می تونم چند لحظه وقتتون بگیرم بالا گرفتم. 2 تا مرد سی و خورده ای ساله جلومون ایستاده بودن. من هنوز هواسم کامل سرجاش نیومده بود و گیج می زدم. متعجب به پری و افسانه که دو طرفم نشسته بودن نگاه کردم. یکی شون که عقب تر وایستاده بود دست رفیقشو کشیده و گفت بیا برییییم! ولش کن. من هی به دوستام نگاه می کردم و منتظر بودم که اونا بهم بگن چه خبره ولی حتی از نگاهشون هیچی حالیم نمی شد. مرده ادامه داد "به خدا ما اراذل نیستیم. اصلا از این کارا نکردیم نمی دونیم باید چجوری شروع کنیم." دلم میخواست یکی چک می زد تو گوشم تا از این حالت لمسی بیرون می اومدم. مرده بلندتر گفت :میشه یه لحظه وقت شما رو بگیرم؟ دوستش دوباره دستشو کشید. من به افسانه نگاه کردم و خودش پرسید: با من هستید؟ مرده به من اشاره کرد: نه منظورم ایشونه! یه حالت بدی شدم...نمی تونستم سرمو بالا بگیرم. نمیتونستم عکس العمل نشون بدم. می خواستم داد بزنم اما انگار فلج بودم. یه صدای خفه ای از ته گلوم گفت بفرمائید(یعنی برید گم شید) مرده فکر کرد یعنی بگو! گفت شماره تون رو میتونم داشته باشم؟ داشتم تو ذهنم تجزیه تحلیل می کردم. انگار هنگ کرده بودم . هی افسانه رو نگاه می کردم و اون منو! یهو داد زدم: آقا بفرمائید برید! همه ی پارک برگشتن نگاه کردن. اونا هم عین برق غیبشون زد. دوستام هی ازم می پرسیدن چرا اینطوری می کردی؟ چرا جواب نمیدادی؟ ما اگه جای تو بودیم....

وقتی داشتیم از پارک میرفتیم بیرون دم در نشسته بودن. داد زد: "من فقط بلدم از خودم دفاع کنم"..قدم هامون تند کردم..."من فقط عاشق شدم"..دوئیدم..."من فقط عاشق شدم"...سوار تاکسی شدم!

وقتی برگشتم خونه نگین احضارم کرد. یه کار سنگین تایپ گرفته بود و نمیتونست انجام بده. چون انگلیسی بود و تایپ انگلیسی اش کنده. زنگ زد به صاحب کارمونو گفت کارو می ده به من. داشتم می مردم از خستگی اما مجبور بودم کاری که قبول کردمو انجام بدم. وقتی داشتم کارو تحویل می گرفتم به صاحب کارمون گفتم که خیلی سنگینه و نمیتونم تا شب تموم کنم. اما اون گفت لطفا سعی کنید تا شب تمومش کنید. اون موقع ساعت 4 بود و من تا 8 شب فرصت داشتم 40 صفحه تایپ انگلیسی رو که پر از تیبل بود بزنم. اما خب تا اون موقع من فقط 15 صفحه زدم. بهش اس ام اس دادم و گفتم نمی تونم امشب تمومش کنم. با عصبانیت گفت من تایپیست دارم روزی 700 صفحه می زنه و گر نه به تو نمی دادم! آبروی منو جلوی مشتری نبر. بهش زنگ بزن و خودت باهاش کنار بیا.با بدبختی تا صبح با نگین تمومش کردیم. نگین با مشتری حرف زده بود و تا ظهر ازش وقت گرفته بود. بعد هم معلوم شد مشتری هفته ی پیش کار رو سفارش داده بوده! نگین هم خودش کارها رو برد مغازه. میخواست با صاحب کارمون دعوا کنه. اما خودش نبود و به همکارش گفته که بهش بگه اگه یه نفر بر فرض محال برای هر صفحه 2 دقیقه هم زمان بخواد برای 700 صفحه باید 23 ساعت از 24 ساعت شبانه روز رو تایپ کنه! اونم هی معذرت خواسته ...

و اما...چهارشنبه صبح!

بابام مرخصی ساعتی گرفته بود برای ثبت نام من. رفتیم مدرسه که گواهی رو از مدیر بنا به قول دیروزش بگیرم. یه ساعتی هم منتظر نشستیم تا خانوم تشریف آوردن. باور کنید قیافه ی این زن یه جوریه که ازش متنفرم. انگار اصلا براش مهم نیست چه درخواستی داری فقط میخواد نه بگه! حالم از آدمهایی که ادعای دین داری دارن ولی کار خلق خدا رو راه نمی اندازن بهم میخوره. رفتم جلو و خودمو معرفی کردم. گفت نه، نمیتونم بدم. دیروز تو روزنامه نوشته که ثبت نام با تاخیر برای کسانی هستش که گواهی موقتشون حاضر نیست. هر چقدر التماسش کردم، بهش گفتم اما شما دیروز پای تلفن قول دادین، خودتون گفتید که میدید، زد زیر حرفشو گفت نمیدم! بعدم منو از دفتر انداخت بیرون. دوباره رفتم تو...خواهش کردم. اما فقط داد زد و گفت الان به مشاور تلفن میکنم و می گم بیخود کرده به من زنگ زده ...

بابام اینا هم هر چی از دهنشون در اومد بهم گفتن. مهندس زنگ زد و گفت مرخصی گرفته که بریم دانشگاه . بابا هم رفت سر کار. با مهندس رفتیم دانشگاه و فرم ثبت نام رو گرفتیم و به دختری که مدارکمو چک می کرد مشکلمو گفتم. اونم گفت یه نامه برای رئیس دانشگاه بنویسم و مشکلمو بگم. نامه رو بردیم پیش یه مردی که جای رئیس همه با اون ملاقات می کردن. اتاق پر بود از ورودی هایی با مشکلات من! نامه رو خوند و پاش نوشت با مدارک کامل تشریف بیاورید. بهش گفتم اما شریفی گفته تا اون موقع ظرفیت تکمیل می شه. گفت آره به احتمال زیاد! یه دختره بود که همه ی امتحاناشو شهریور داده بود و داشت زار زار گریه می کرد. فرستادنش پیش رئیس دانشگاه و پای نامه اش یه تاریخ زدن که اگه مدارکشو تا اون تاریخ بیاره حتما ثبت نام میشه. مهندس اصرار کرد و نامه ی منم تا 1 مهرماه مهر خورد! سوار ماشین شدیم و به سمت آموزش پرورش راه افتادیم. بین راه بابا زنگ زد به گوشی مهندس و من جواب دادم. ماشین رو تو پارکینگ پارک کردیم. رفتیم سمت آموزش پرورش. وسط راه مهندس گفت کیف پول و گوشی اش رو نیاورده. وقتی برگشت گفت گوشی اش نبوده. چون عجله داشتیم رفتیم دنبال کارمونو گفتیم برگشتنه پیداش می کنیم. تو آموزش پرورش از این اتاق به اون اتاق...گفتن حق با مدرسه است و مشکل از دانشگاه است. به زحمت تونستیم یه امضا از کسی که با مدیر دبیرستان آشنایی داشت بگیریم. توی پارکینگ ماشین رو زیر و رو کردیم اما گوشی نبود که نبود! احساس می کردم دارم له می شم...دست به هر چیزی می زدم خراب می شد، همه ی درها به روم بسته بود، بدبیاری و بدشانسی پشت سر هم. رفتیم دبیرستان. من نرفتم تو! احساس کردم مدیر دبیرستان به دیدن چهره ی من حساس شده. مهندس تنها تونست متقاعدش کنه که پای کارنامه ام بنویسه که من ریاضی پاس شدم و گواهی ام تا هفته ی اول مهر حاضره. وقتی مهندس رفته بود تو مدرسه...اون درو برها کسی نبود. داد زدم. تا دلم خواست داد زدم و گذاشتم بغضم بترکه . داد زدم و خدا رو صدا کردم، بهش گفتم بهش احتیاج دارم! زندگی یه خاصیت جالبی داره، همیشه میتونی بدبخت تر از اونی باشی که بودی! هر وقت بدترین روز زندگی ات پیش میاد باید بدونی که یه روزی بدترین از این ها رو تجربه می کنی...بدترین های زندگیم؟ روزی که دکتر بهم زد. روزی که مدیرمون همه ی غرورمو زیر پاش خورد کرد. روزی که گفتن احتمالا بچه دار نمی شم. روزی که پدربزرگم بهمون توهین کرد. روزی که غیرحضوری ام نکردن. روزی رتبه ام اومد. روزی که نتایج دانشگاه اومد. همیشه یه بدتری وجود داره!! رفتیم دانشگاه و شریفی با یکم خواهش و تمنا راضی شد و گفت به شرطی که خانوم اسماعیلی موافقت کنه. نکرد! کارنامه ام رو بردم پیش کسی که جای رئیس دانشگاه نشسته. اونم قبول کرد. به شرطی که شریفی قبول کنه. بهش گفتم که شریفی گفته اسماعیلی باید موافقت کنه. و اسماعیلی نه آورده! اونم گفت پس هیچی!

اون روز و فرداش حالم خیلی بد بود. همش گریه می کردم و تو خودم بودم . ولی با خودم گفتم سانی! کی میخوای اعتقاد پیدا کنی به حکمت خدا؟! شاید داره می زنه تو سرت که به خودت بیای!

تنها نگرانی ام برای گوشیه ی مهندسه. چون آخرین بار دست من بوده و اون روز خیلی عصبی بودم...واقعا نمی دونم چی کارش کردم! لابد از پنجره پرتش کردم بیرون. قرار شده با پول خودم یکی براش بگیریم.

دعا کنید.